آنتونیو راتین
آنتونیو راتین متولد سال ۱۹۳۷ توی کشور آرژانتین بود؛ هافبک دفاعی تنومند، بلندبالا و به معنای واقعی با ابهتی که از همون ثانیه اول ورودش به چمن ورزشگاه، به همه نشون می‌داد فرمانده و رئیس زمین کیه. اون از معدود بازیکن‌های خاص تاریخ به حساب میاد که وفاداری رو به بالاترین حد ممکن رسوند؛ راتین کل ۱۵ سال دوران فوتبال حرفه‌ای خودش رو فقط و فقط با پیراهن آبی‌وروردی بوکا جونیورز سپری کرد و با وجود داشتن پیشنهادهای وسوسه‌انگیز، هیچ‌وقت حاضر نشد استادیوم لا بومبونرا رو ترک کنه. اون سال‌های طولانی بازوبند کاپیتانی بوکا و تیم ملی آرژانتین رو به بازو بست، چندین بار جام قهرمانی لیگ دسته اول آرژانتین رو بالای سر برد و با بازی فیزیکی و باهوشش ریتم کل بازی رو کنترل می‌کرد. اما ماجرایی که اسم راتین رو تا ابد توی تاریخ کل فوتبال جهان ثبت کرد، بازی جنجالی آرژانتین و انگلیس توی مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۶۶ توی ورزشگاه ومبلی لندن بود. داور آلمانی بازی که حتی کلمه‌ای اسپانیایی بلد نبود، راتین رو به دلیل نامعلومی که بعداً «خشونت کلامی از روی نگاهش» اعلام شد، از زمین اخراج کرد! راتین که کاپیتان تیم بود و می‌خواست با داور حرف بزنه، ماجرا رو یه توطئه دونست و حاضر نشد زمین رو ترک کنه؛ بازی بیش از ده دقیقه متوقف شد و در نهایت وقتی با همراهی پلیس به سمت رختکن می‌رفت، برای نشان دادن اعتراضش به انگلیسی‌ها روی فرش تشریفاتی قرمز رنگ ملکه نشست و پرچم گوشه زمین رو که طرح پرچم بریتانیا بود لمس کرد. همین آشوب و جنجال بزرگ تاریخی باعث شد تا کنفدراسیون جهانی فوتبال و کین آستون (رئیس وقت کمیته داوران فیفا) به فکر یه راه حل بین‌المللی بیفتن و کارت‌های زرد و قرمز رو اختراع کنن تا دیگه تفاوت زبون باعث سوءتفاهم نشه.
