سال ۲۰۰۴، آرسنال کاری کرد که شاید تکرارش در فوتبال انگلیس از هر قهرمانی دیگهای سختتر باشه. تیم آرسن ونگر بدون حتی یک شکست، قهرمان لیگ برتر شد و لقب «شکستناپذیرها» رو برای همیشه مال خودش کرد. اگه بخوای پنج ستون اصلی اون تیم افسانهای رو انتخاب کنی، اول از همه باید سراغ ینس لمان بری. دروازهبانی که با واکنشهای فوقالعادهش بارها تیمش رو از دردسر نجات داد. در مرکزخط دفاع، سول کمپبل مثل یک دیوار بتنی ایستاده بود. قدرت بدنی و تسلطش در نبردهای هوایی کمپبل رو به یکی از بهترینهای اروپا تبدیل کرده بود. در مرکز زمین، پاتریک ویرا هافبکی بود که هم توپ پس میگرفت، هم بازی رو کنترل میکرد. در خط حمله، دنیس برگکمپ با تکنیک، خلاقیت و پاسهایی که انگار از قبل همهچیز رو دیده بود، مدام برای همتیمیها موقعیت میساخت. هر بار توپ زیر پاش میاومد، احتمال داشت یک حرکت جادویی یا یک پاس فراموشنشدنی ببینی. و در کنار او، تیری آنری بهترین فصل دوران فوتبالش رو سپری میکرد. سرعت انفجاری، دریبلهای تماشایی و گلهای پشت سر هم، آنری رو به خطرناکترین مهاجم لیگ تبدیل کرده بود. آرسنال ۲۰۰۴ تیمی بود که تعریف تازهای از فوتبال هجومی و کار تیمی ارائه داد. تیمی که بدون حتی یک شکست، اسمش رو برای همیشه در تاریخ فوتبال انگلیس ثبت کرد.