یوهان نیسکنز

یوهان نیسکنز متولد سال ۱۹۵۱ توی کشور هلند بود؛ هافبکی جنگنده، با استقامت بدنی عجیب و نفسی تموم‌نشدنی که توی عصر طلایی فوتبال هلند، بازوی راست، مکمل تاکتیکی و نزدیک‌ترین هم‌بازی یوهان کرویف به حساب می‌اومد. نیسکنز الفبای فوتبالش رو از یه باشگاه محلی به اسم آرسی‌اچ (RCH) یاد گرفت، اما وقتی توی سال ۱۹۷۰ به آژاکس پیوست، نبوغش شکوفا شد و تبدیل به یکی از ارکان غیرقابل‌جایگزین سیستم انقلابی «توتال فوتبال» شد؛ سیستمی که توی اون نیسکنز مثل یک ماشین خستگی‌ناپذیر توی تمام نقاط زمین پرس می‌کرد، توپ پس می‌گرفت و بلافاصله فاز حمله رو راه می‌انداخت. اون با نسل رویایی آژاکس سه بار پشت سر هم (از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳) جام باشگاه‌های اروپا رو فتح کرد و بر بام قاره ایستاد. بعد از آژاکس، نیسکنز به دنبال کرویف راهی بارسلونا شد و اون‌قدر با تعصب و از جان‌گذشتگی بازی کرد که هواداران کاتالان عاشقش شدن و بهش لقب «یوهان دوم» دادن؛ اونجا هم جام در جام اروپا و کوپا دل ری رو برد و سال‌های بعد هم برای ماجراجویی راهی آمریکا شد تا کنار ستاره‌های بزرگی مثل پله و بکن‌باوئر توی نیویورک کاسموس بازی کنه. توی تیم ملی هلند هم نیسکنز فرمانده میانه میدان بود و با نارنجی‌پوشان دو دوره متوالی به فینال جام‌های جهانی ۱۹۷۴ و ۱۹۷۸ رسید. شجاعت و خونسردی اون وقتی به چشم دنیا اومد که توی دقیقه دوم فینال جام جهانی ۱۹۷۴ مونیخ مقابل آلمان غربی، قبل از اینکه حتی پای بازیکنان آلمان به توپ بخوره، پشت ضربه پنالتی ایستاد و با یه شوت محکم توپ رو به تور چسبوند، هرچند که در نهایت هلندی‌ها بازی رو واگذار کردن و به نایب‌قهرمانی جهان رضایت دادن.